Mono – Sayfa 158 – Karaköy Mono

Mono

Gözyaşı Ağacı

Tekirdi. Kucağımızdaydı. Ölmüştü. Annemle beraber Fatih'te parkta bir bankta oturmuş ağlıyorduk. Annem susmak nedir bilmedi, ben bir süre sonra sakinleşip Tek...

Nano Öyküler

Ayrıntı Canımız sıkıldıkça çöp çıkarıyoruz. Üstelik, bir de o nesneler üretilirken çıkarılan çöpler var daha hiç bilmediğimiz. Çünkü, hiç görmediğimiz. A...

Son Söz

SENİN bağışlanan gözlerin sevgilim, bir buğday tanesi kadar çılgın Senin güldüğünde gözlerin, fırtınaları susturacak kadar inanılmaz Senin dişlerin çılgınca p...

Gece Postası

Sirkeci’den Bulgar’a uzanan Gece Postası, mahallemizin içinden geçer, geçerken de evlerimizi ve deprem korkularımızı titretip dururdu. Çocukken, G...